💽 Blog

Het verhaal van mijn maatje Mike

Helaas gaat dit over één van mijn beste maatjes. Wij hebben zoveel meegemaakt samen. En nu gaat het heel slecht met hem. Ik weet verder niet wat ik niet over moet zeggen. Lees het verhaal en kijk het filmpje. Ik hou van je Mike.

Update: Onze kameraad is 15 mei 2018 overleden! [Lees meer]

Diagnose: Kanker

Laatste wat ik daarna hoorde was ‘Sorry, u bent opgegeven …. ’

Toen werd het ineens heel stil in mijn hoofd. Om me heen … mijn broer in tranen, een glas water op tafel en een schilderij aan de muur. De vloer zakte onder me vandaan en in een stilte bleef ik zweven. Ik zag de lippen van de arts wel bewegen. Maar niets kwam meer ‘binnen’. ‘Ik – ga – dood – aan – kanker!’
 

Dit is het verhaal van Mike uit Voorhout. Mike is 37 jaar en kreeg op zijn 30e al te horen dat hij een hersentumor had. Heeft daarvoor zware operaties ondergaan en het gehaald. ‘Gelukkig’ Dacht Mike toen. ‘Ik leef nog.’ Een paar jaar later volgde een operatie voor een kunstheup, Wat? Een kunstheup op zijn 34? Ja, alsof het niet genoeg was. En nu …? Stopt zijn leven voor zijn nieuwe levensjaar vanwege kanker? Er komt helaas een tijd dat we daar antwoord op kunnen geven.
 

Maar Mike is een vechter. Positief ingesteld. Hij besluit elke dag te omarmen als de grootste liefde van zijn leven. Hij besluit om de laatste uren van zijn leven te doneren aan de Stichting Goed doen voor een ander. Hoe mooi is dat. Dit raakt mij en ik besluit om Mike op te zoeken in Voorhout.
 

Mike woont bij zijn broer. Omdat ‘in zijn situatie’ geen instantie Mike een woonvorm wil aanbieden. Mike zijn moeder woont om de hoek. Tevens de plek waar ik Mike ontmoet. Mike zijn moeder leeft van een AOW en heeft niet breed. Ik informeer hoe het met de financiën staat. ‘Elke maand redden we het net’, laat zijn lieve, maar o zo bezorgde moeder weten.
 

Ik vraag Mike wat zijn dromen waren voordat hij kanker had. ‘Het was mijn droom om te reizen. Maar ja, sinds mijn 30e heb ik niet veel geluk wat mijn gezondheid betreft’. ‘Maar Mike, heb je nu nog dromen?’ Vraag ik. ‘Durf je überhaupt nog te dromen?’ Zijn moeder reageert als eerste. ‘Het is over …. we leven van dag tot dag. Dromen durf ik niet meer. Waar ik weleens over fantaseer is met de familie nog één keer op reis. Weg van dit alles. Niet om te vluchten, maar om onze laatste herinneringen als familie te creëren. Herinneringen die mijn hele leven mee zullen gaan. Maar ja, ik kan mijn zoon dat niet schenken met een AOW.’ Mike vult aan en zegt ‘Ja, dat zou wonderbaarlijk zijn, maar ook onrealistisch’. Maar, vervolgd Mike. ‘Ik laat de kanker niet winnen en stop niet met dromen. Er kan zich altijd nog een wonder voltrekken.’
 

Daar zit ik dan, … wetende dat ik elke 13e van de maand een positieve impact wil verwezenlijken in iemands leven. Waarop ik besluit om Mike te vertellen dat ik zijn verhaal 13 maart wil delen. Met als doel; vanuit de stichting proberen Mike en zijn familie op reis te sturen. Even weg van de stress van al die jaren. En dan breekt Mike, zijn tranen geven antwoord op mijn voorstel. ‘Ga weg’ Spreekt hij uit. ‘Waarom zou jij dat voor mij willen doen? We kennen elkaar niet eens’. Ik leg Mike uit dat ik dit niet alleen voor hem doe. Maar dat ik verhalen als die van Mike wil verzamelen. Allemaal met het doel om nog meer personen een wonderbaarlijke droom te schenken.
 

En dat is nu precies waar ik jou, lieve vriend, vriendin of onbekende Facebook bezoeker in dit verhaal wil aanspreken. Want jij kan nu meteen een verschil maken in Mike zijn leven én de vele andere die in dezelfde situatie zitten.
 

Stel je eens voor dat jij Mike bent …
Stop ook eens even een paar seconden met lezen …
 

Voel je hoe intens dit is? Wil jij mij daarom helpen. Samen met mij goed doen voor een ander… Mike zijn droom werkelijkheid laten worden … Hoe? Begin met delen én ‘Liken’ van dit bericht. Zodat we zoveel mogelijk mensen kunnen bereiken. Wil je echt wonderen laten gebeuren? Bekijk dan de video en ga naar https://www.ikwilgoeddoenvooreenander.nl/mike
 

Met enthousiaste groet,
 

Edward Molkenboer
Oprichter Stichting Goed doen voor een ander
 

P.S. Ik zal via Facebook iedereen op de hoogte houden aangaande alle initiatieven die hieruit ontstaan.

‘Koekoek’ certificaat voor tandarts Evers

Vandaag gezellig naar de tandarts geweest. De vorige afspraak ging niet door omdat ik toen een sollicitatie gesprek had. Dit is netjes afgezegd. Nieuwe afspraak gemaakt voor vandaag. 

Meneer Marc Evers zit op de Velperweg (Arnhem-Noord). Wij wonen in de Laar (Zuid). Ik zou om 8 uur daar zijn, maar het was heel erg druk (zoals Arnhemmers weten moet je dan een brug over) en daardoor kwam ik 8 minuten later. 

Omdat ik te laat komen ‘not done’ vind, heb ik Pauline onderweg gevraagd of ze dit even wilde doorgeven. Dit heeft ze gedaan en ze werd bedankt voor het bellen.

Mijn eerste woorden toen ik binnen kwam,  waren: ‘Goedemorgen, mijn excuus dat ik iets later ben, maar …..’, voordat ik uitgesproken was kreeg ik een preek die normaal een klein kind krijgt. 
 

Marc: ‘En de vorige keer zeg je af en nu ben je te laat. Jij dit , jij dat’. 

 

Tandarts Evers Arnhem sucks

Ik heb die beste man één keer eerder gezien.  Mensen die mij kennen weten dat ik altijd op tijd ben, of ik laat weten dat het later wordt. Dus wtf doet hij nou alsof hij mij kent.

Inmiddels had ik al twee keer mijn excuus aangeboden, maar hij bleef maar door gaan. Dit is overigens weer een teken dat ik eindelijk volwassen begin te worden, want een paar jaar geleden was dit gesprek hééeél anders verlopen.

Dus ik zeg, kunnen we niet beter beginnen, want we zijn al later. Maar toen wilde meneer mijn toezegging dat ik de volgende keer op tijd ben.  Dus ik zeg: Meneer, ik vind het oprecht vervelend, maar ik heb twee keer mijn excuus aangeboden. Garantie kun je toch nooit geven. Misschien krijg ik de volgende keer wel een hartaanval onderweg. 

Dat ik een afspraak afzeg omdat ik een belangrijk gesprek heb voor een mogelijke job en dat ik nu iets te laat komt, lijkt mij geen reden om iemand af te branden met een bepaalde attitude waar ik he-le-maal niet tegen kan. En bovendien, hoe vaak moeten patiënten wel niet wachten?! Soms langer dan een uur heb ik meegemaakt. Dat kan allemaal gewoon, want daar is een reden voor. Ja, een te drukke kut planning om zoveel mogelijk mensen te behandelen die allemaal de hele dag vrij hebben genomen om in een praktijk de Story van 4 maanden oud te lezen. Alsof het mij wat interesseert dat de Koningin van een trapje is gevallen. 

Ik ben een klant en ook ik maak fouten. Hoewel fout, noem het overmacht als de hele brug vast staat. Als ik fout zit, dan bied ik mijn excuus aan, maar ga nou niet zo bijdehand staan doen. Want ik kan tegenwoordig wel rustig blijven, maar er zit nog wel een limiet aan.

Dus ik heb mijn jas weer aangedaan en ben lekker naar huis gegaan. Voor meneer Evers, nog 85 andere.

O ja, Marc… het is niet zo netjes om collega tandartsen af te branden tegenover klanten. Zal verder niets zeggen over de inhoud, maar ik had toen al mijn twijfels wat dat betreft. Ik vind het een heel nare karaktereigenschap.

Tandarts Marc Evers Arnhem - Koekoek